In mijn jonge jaren was ik een heel erg rustig kind. Het kind dat graag thuis was en graag met barbie’s en auto’s speelden. Het kind dat geen idee had wat haar te wachten stond.
Dit is de periode waarin ik begon te begrijpen wie ik was. Ik voelde me op jonge leeftijd al anders dan mijn klasgenootjes. Ik wist dat mijn geslacht bij mijn geboorte niet klopte met wie ik echt was. Maar toen had ik de woorden nog niet om dit te uiten.
Op mijn 12de heb ik het mijn moeder opnieuw verteld. Deze keer in de zetel. Ik zei exact dezelfde woorden als 3 jaar geleden “Ik ben een meisje en geen jongen.” Deze keer begon ze door te krijgen dat het mogelijk wel zou kunnen kloppen. Maar verdere stappen werden nog altijd niet gezet in de hoop dat het een fase was die voorbij ging.
Maar op mijn 14de gebeurde het opnieuw. Deze keer had ik wel de juiste woorden gevonden om te beschrijven hoe ik me voelde en wat ik was. Ik ging opnieuw naar mijn moeder en deze keer zei ik “Ik moet echt iets belangrijks kwijt heb je tijd?” dus ik ging naar haar kamer en vertelde haar alles met tranen in mijn ogen en zei ook voor de eerste keer het woord “transgender”. Die dag staat nog altijd in mijn brein gegraveerd.
Vanaf toen hebben we verdere stappen gezet en hebben we ons op een wachtlijst laten zetten bij het genderteam van het UZ Gent. Die wachtlijst was tergend lang en we hebben in die tijd ook verschillende psychologen gezocht, maar die reageerden niet meer na één sessie. Na 1,5 jaar kregen we eindelijk het nieuws waarop ik al zo lang moest wachten. We kregen eindelijk een afspraak in het UZ Gent.
Wachtwoord: ThomasMore