Mijn middelbare schooltijd ging niet van een leie dakje. De eerste paar jaren daar leefde ik als jongen. Die jaren waren zeer moeilijk maar zeker niet de moeilijkste jaren in mijn schooltijd. Mijn school was de plek waar ik voor het eerst mijn naam liet wijzigen in hun systemen. En waar ik ook voor het eerst last kreeg van transfobie.
Ik begon met sessies bij een leerlingbegeleider waar ik jaren naar toe ben gegaan. Echter na een aantal maanden vertelde ik al dat ik waarschijnlijk trans was. Ze heeft me enorm hard geholpen met mijn identiteit vinden en daar ben ik haar tot de dag van vandaag nog altijd enorm dankbaar voor.
De leerlingen in mijn klas wisten er als eerste iets over. En deze mensen hebben me altijd heel goed opgevangen en hebben me enorm hard gesteund. De transfobie kwam voornamelijk van andere leerlingen die het niet begrepen en die me ook niet kenden.
Na mijn coming out op school is het een lange tijd zo gebleven. Tot ik in mijn zesde middelbaar opeens enorm diep zat. Ik heb maanden geen les gevolgd en dit werd niet gewaardeerd door mijn klasgenoten ook al hielp ik hen van thuis uit met opdrachten. En toen ik terug kwam starte ik met een flexibel traject. De klassfeer was nooit meer hetzelfde en ik werd buitengesloten.
In het zesde middelbaar kwam er ook een klasuitstap naar Italië. Ik had me hiervoor ingeschreven aan het begin van het schooljaar. Die wou ik niet meer meedoen omdat de gehele klas tegen me was gekeerd, maar de leerlingbegeleider heeft me aangeraden toch te gaan. Dit was de reis die me nadien het meest pijn heeft gedaan. Daar werd me elke dag opnieuw duidelijk gemaakt dat ze daar niet waardeerden. Verschillende leerkrachten vangden me goed op en ook andere leerlingen die ik voor de reis niet kenden waren er om me op te vangen. Er waren dus ook goede en leuke momenten, maar voornamelijk een verschrikkelijke ervaring.
